Dag 21: Natuur, wetenschap, en werelderfgoed

Wat een indrukken vandaag!

Na ons rituele ontbijtje ( bakje yoghurt op een picknickplaatsje) zetten we koers naar het Norwegian Glacier Museum & ulltveit Moe Climategate Centre in Fjaerland. Op de route komen we de Nigardsbreen gletsjer nog tegen en we stoppen hier om er een wandeling naartoe te maken ( zie video).

Het museum mag onder de categorie “ erg leuk en interessant om te bezoeken” vallen. Het is een interactief museum waar heel beeldend duidelijk wordt gemaakt wat een gletsjer is, hoe deze ontstaat en wat de gevolgen van ons huidige klimaat zijn op de toekomst van deze gletsjers, en daarmee het stijgen van het water in de meren en fjorden. In een soort van tijdcapsule wordt je meegenomen van de oerknal tot het jaar 2040. Best verontrustend om zo feitelijk te zien in welke periode wij nu zitten en hoe wij momenteel de aarde en al haar bronnen uitputten in een tempo waarin natuurlijk herstel niet kan plaats vinden. Om niet helemaal depri de auto weer in te stappen vertonen ze ook een film op een groot canvas doek. Een indrukwekkende panoramische film over Jostedalsbreen Nationaal Park waarin het lijkt of je op de rug van een vogel over al die toppen met sneeuw en ijs heen vliegt. Natuur en wetenschap gehad ☑️. Tijd voor een stukje werelderfgoed.

Te vroeg voor de pont dus tijd om het dorpje Solvorn te ontdekken. Sfeervol (vissers) dorp met lekker softijs 😉

Met de pont zijn we overgevaren van Solvorn naar Ornes om daar de staafkerk van Urnes te bezoeken. De overgang met het kleine pontje was al een belevenis. Op dit pontje kunnen met heel veel passen en meten ( lees; goed insturen) zo’n 8 auto’s. Het is niet gewoon oprijden, zoals we inmiddels gewend zijn maar het is achteruit oprijden. Het pontje heeft maar 1 laadklep… ( zie video).

De Urnes staafkerk is de oudst bewaarde kerk en 1 van de 28 staafkerken in Noorwegen die behouden zijn. Deze staafkerk heeft bouwelementen en decoraties die teruggaan van de tweede helft 11e eeuw tot 1800. Hij heeft de tijd zo goed doorstaan omdat het houten frame op een stenen fundament rust. Met een gids zijn we de kerk gaan bezoeken. Hij vertelde over de veelheid aan decoraties en de betekenis hiervan. Over de omvorming van katholiek naar protestants en de gevolgen voor het interieur van de kerk. Wat ik ook een mooi verhaal vond is dat de kerk elke 5 jaar opnieuw met teer moet worden geschilderd. Er is bewust een tijdspanne van 5 jaar (eigenlijk zou het iedere 3 jaar moeten). Men kan geen gewoon teer gebruiken omdat deze chemische stoffen bevatten die de kerk kan aantasten. Men gebruikt een natuurlijk teer, het kost 5 jaar om deze teer te maken. Sinds 1979 staat dit staafkerkje op de Unesco Werelderfgoed lijst. Was het bezoeken meer dan waard, ik hoop dat de foto’s een indruk geven.

Tijd om de laatste pont terug naar de overkant te nemen.
 

Het was een mooie dag!

Tot morgen!